Παρασκευή, 24 Μαρτίου 2017

Τι διάολο ήταν τελικά αυτό το "1821";



Το τι πραγματικά ήταν αυτό που σήμερα λέμε "επανάσταση του 1821" είναι πολύ νωρίς να το κρίνουμε! 
Πρέπει πρώτα ν’ απαλλαγούμε απ’ τους κυρίαρχους ιδεολογικούς και εθνικούς μύθους, να βρεθούν νέα, πιο επιστημονικά, ερμηνευτικά κλειδιά και τότε βλέπουμε...
Προς το παρόν ας αρκεστούμε σε μερικά συμπεράσματα, που δεν είναι καθόλου τυχαία. 
Και πρώτ’ απ’ όλα, να τονίσουμε το "κακό τέλος" που είχαν οι περισσότεροι πρωταγωνιστές.
Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης, μετά την ήττα του στο Δραγατσάνι, φυλακίστηκε απ’ τους Αυστριακούς μέχρι τα τέλη του 1827. Η υγεία του είχε κλονιστεί και πέθανε τρεις μήνες αργότερα στη Βιέννη εντελώς μόνος και ξεχασμένος.
Ο αδελφός του Δημήτριος Υψηλάντης καθαιρέθηκε από αρχιστράτηγος με ατιμωτικό ψήφισμα το 1826.
Ο Θόδωρος Κολοκοτρώνης φυλακίστηκε δυο φορές. Την πρώτη στο Ναύπλιο κατά τη διάρκεια των εμφυλίων πολέμων και τη δεύτερη στο Παλαμήδι το 1833 για εσχάτη προδοσία. Ελευθερώθηκε με χάρη του Όθωνα το 1835.
Η Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα, υποστηρίχτρια του Κολοκοτρώνη, επίσης φυλακίσθηκε και εξορίστηκε στις Σπέτσες. Δολοφονήθηκε απ’ τους συμπεθέρους της Κουτσαίους που δεν υπέστησαν καμία τιμωρία ή δίωξη.
Η Μαντώ Μαυρογένους, διωγμένη κι αυτή απ’ τον Κωλέττη, πέθανε πάμφτωχη και παραγκωνισμένη στη Μύκονο.
Ο Νικηταράς ο Τουρκοφάγος, μέλος του ρωσικού κόμματος, φυλακίσθηκε το 1839 στην Αίγινα γιατί ετοίμαζε, λέει, πραξικόπημα για ν’ ανεβάσει στο θρόνο έναν Ρώσσο πρίγκιπα.
Ο Δυσσεάς Ανδρούτσος συνελήφθη με εντολή της κυβέρνησης Κωλέττη-Κουντουριώτη και δολοφονήθηκε τον Ιούνη του 1825 από τον Γκούρα στην Ακρόπολη.
Στο Ναύπλιο φυλακίσθηκε και ταπεινώθηκε ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης ως ηγέτης του αντικαποδιστριακού κινήματος στη Μάνη απ’ τον αδελφό του Τζανή.
Ο Καραϊσκάκης ήταν τρεις μήνες υπόδικος για εσχάτη προδοσία με την κατηγορία πως είχε υποσχεθεί στον Ομέρ Βρυώνη να του παραδώσει το Μεσολόγγι και το Αιτωλικό. Τελικά σκοτώθηκε στο Κερατσίνι, ίσως κι από ελληνικό βόλι.
Ακόμα κι ο Μακρυγιάννης καταδικάσθηκε σε θάνατο το 1852 με την κατηγορία ότι σχεδίαζε τη δολοφονία του Όθωνα.
Ένα δεύτερο, εξίσου σημαντικό συμπέρασμα, είναι πως η ιδεολογία του ραγιαδισμού είχε και έχει μεγάλη απήχηση στο λαό μας. Η μοιρολατρία, το αίσθημα κατωτερότητας, η υποστήριξη του ισχυρού είναι γραμμένη στο ντι-εν-έι μας.
Η "επίσημη" ιστορία προσπαθεί να το αποκρύψει προβάλλοντας σελίδες δήθεν μεγαλείου και αφάνταστου ηρωισμού.
Η παροιμία "σφάξε με αγά μ’ ν’ αγιάσω", το δημοτικό τραγούδι "Βασίλη κάτσε φρόνιμα να γίνεις νοικοκύρης", η περίπτωση του Νενέκου και των "προσκηνόχαρτων" κ.λπ. κάτι λένε. 
Ο συμβιβασμός με τους ξένους κατακτητές, ο δωσιλογισμός, η δουλικότητα, κυρίως των κοινωνικά ανώτερων τάξεων, δεν είναι δυστυχώς η εξαίρεση.
Το "ελευθερία ή θάνατος" είναι μύθος. 
Ακόμα και η "επίσημη" ιστορία αναφέρει πως οι "επαναστάτες" ήταν ουσιαστικά μισθοφόροι, αμειβόμενοι αρχικά με τα λάφυρα κι αργότερα με τα ξένα δάνεια. Και κάθε φορά που καθυστερούσε το "σιτηρέσιον" απειλούσαν να εγκαταλείψουν το στρατόπεδο και να επιστρέψουν στα χωριά και στα χωράφια τους...

Τετάρτη, 22 Μαρτίου 2017

Γενέθλια με ... "όλα στο δεκατρία μαύρο"!

Κακά τα ψέματα. Όταν είσαι μια ανάσα απ’ τα πενήντα δεν μπορείς πια να κοροϊδεύεις την κοινωνία. 
Φαίνεται στα μούτρα σου τι έκανες στη ζωή σου και πού κατέληξες. Έχεις πλέον το πρόσωπο και το κορμί που σου αξίζουν.
Μετά από τόσα χρόνια στα ξενοδοχεία ημιπαραμονής έχασα το μέτρημα. Έπαψα να θυμάμαι σε ποιο δωμάτιο και με ποια κυλίστηκα στα πατώματα. 
Στους καθρέφτες έχω πλέον την εντύπωση πως δεν αντικρίζω τον εαυτό μου αλλά κάποιον άλλον.
Πάντα κάθε χρόνο στα γενέθλια κάνω δώρο στον εαυτό μου ένα απολαυστικό γαμήσι! 
Αλλά φέτος ένιωσα μια πρωτόγνωρη εμπειρία. Για πρώτη φορά δεν επικέντρωσα στα βυζιά, στα μπούτια ή στον κώλο. Εκείνο που περισσότερο μ’ ερέθισε ήταν η κοιλιά της! Ένιωσα την ανάγκη να χωθώ ολόκληρος μέσα της. Κι αυτό με πανικόβαλε. Σα να ’φτασε η ώρα να πεθάνω και να χωθώ ξανά εκεί απ’ όπου ήρθα...
Ο κολλητός μου επιμένει πως τα πενήντα είναι η καλύτερη ηλικία του άντρα: "Είναι η ηλικία που καταλαβαίνεις πως δεν μετράνε τα χοντρά τσιμπουκόχειλα αλλά τα στενά. Στενά χείλη πάνω σημαίνει και στενά κάτω. Χαμογελαστό στόμα, χαμογελαστό μουνί"!
Το κορμί της μοσχοβολάει σαν κήπος. Νιώθω ερωτευμένος με το κορμί της. Ίσως και με τα νιάτα της.
"Θα μπορούσα να ’μαι κόρη σου", μου λέει τσαχπίνικα.
"Όμως δεν είσαι, είσαι;", την αποστομώνω.
Ο κολλητός είναι πιο κυνικός: "Πώς την έριξες γερομπισμπίκη;"
"Με πέτρες, ρε μαλάκα, με πέτρες! Με πολύτιμους λίθους, πώς το λένε;"
Πάντως δεν έχω αυταπάτες. Το τρυφερούδι δεν είναι για τα δόντια μου. Όσο της δίνω να καταλάβει πόσο μου αρέσει, τόσο εκείνη μου δείχνει πόσο δεν της αρέσω...
Μετά από ένα καλό πήδημα, δεν ήμουν διατεθειμένος να επιστρέψω στην γκρίζα καθημερινότητα. Την πήρα και πήγαμε στο καζίνο. 
Ήμουν αποφασισμένος να γίνω παίχτης συνειδητοποιημένος και ψύχραιμος κι όχι σα μεγαλομπεμπές να πανηγυρίζω κάθε επιτυχία ή να κλαψομουνιάζω στην γκαντεμιά.
Πολύ άτιμο πράμα ο τζόγος. Σου απομυζά τη δύναμη, το μυαλό, την καύλα! Απλώνεται στη ζωή σου σαν θανατηφόρος ιός!
Τα έχασα όλα. Μόνο κάτι ψιλά έμειναν για τη βενζίνα της επιστροφής.
Την βρήκα στο μπαρ να πίνει ένα ποτό που δεν ήξερα πώς το λένε κι ούτε ήθελα να μάθω.
Πέταξα μέσα στο ποτήρι της τα κλειδιά του αυτοκινήτου μου.
"Είμαι χάλια, δεν μπορώ να οδηγήσω, ανέλαβε εσύ", της είπα.
Ήλπιζα να διακρίνω στο βλέμμα της κάποια υπολείμματα αγάπης.
Αλλά ήταν ένα βλέμμα δίχως ίχνος απαίτησης, διεκδίκησης, παράκλησης, εκδικητικότητας έστω. Άρα χωρίς ίχνος θηλυκότητας. 
Σε όλη τη διαδρομή δεν ανταλλάξαμε κουβέντα. Μόλις φτάσαμε σπίτι της, άνοιξε την πόρτα και κατέβηκε χωρίς μια "καληνύχτα", ένα "χρόνια πολλά" βρε αδελφέ. 
Σίγουρα δεν πρόκειται να την ξαναδώ...

Δευτέρα, 20 Μαρτίου 2017

Γιατί είμαι (ή δεν είμαι) Μαρξιστής! (ΙΒ’ - Το λάθος της "θρησκειοποίησης"))

Η αποτυχία του σοβιετικού πειράματος ουσιαστικά επιβεβαίωσε τη μαρξιστική ανάλυση. Που θεωρεί θνησιγενές ό,τι προκύπτει πριν την ώρα του. Και πως η ίδια η ζωή θέτει τις πραγματικές ανάγκες.
Η ρώσικη κοινωνία στις αρχές του 20ού αιώνα ζούσε το δικός της "μεσαίωνα". Κι είχε περισσότερο ανάγκη από έναν αστικό διαφωτισμό παρά από μια επανάσταση της εργατική τάξης...
Η αρνητική εξέλιξη του ρώσικου Οκτώβρη ήταν αναμενόμενη. Δεν άνθισε η ελευθερία, η ουσιαστική δημοκρατία, οι τέχνες κι οι επιστήμες. Ίσως να συνέβη και το ακριβώς αντίθετο. 
Βέβαια, για να είμαστε ειλικρινείς, για την υπανάπτυκτη ρωσική κοινωνία, το σοβιετικό σύστημα ήταν σημαντική πρόοδος. Αλλά σε καμιά περίπτωση δεν μιλάμε για την "ιδανική κοινωνία" που ονειρεύτηκε ο Μαρξ.
Κάπως έτσι οδηγηθήκαμε στην κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και των δορυφόρων της, ο καπιταλισμός αποδείχθηκε εφτάψυχος, οι τεχνολογικές εξελίξεις κι η παγκοσμιοποίηση ανατρέπουν διαρκώς τις παγιωμένες μεταπολεμικά εργασιακές σχέσεις...
Κι εύλογα μένει η απορία: τι απέμεινε απ’ τις προφητείες του Μαρξ;
Το έχουμε ξαναπεί: το πρόβλημα για το μαρξισμό αρχίζει απ’ τη στιγμή που θα τον δούμε ως θρησκεία ή αυθεντία. Όλα τα δόγματα είναι εχθροί της αλήθειας και της ελεύθερης σκέψης. Είναι "προκρούστειες κλίνες".
Όσοι θεωρούν τη μαρξιστική ανάλυση ως τη "μόνη ορθή", είναι σα να λένε πως όλες οι αναλύσεις πριν τον Μαρξ ήταν λάθος, και όλες οι μεταγενέστερες μη μαρξιστικές είναι επίσης λανθασμένες. 
Αλλά αυτό είναι παραλογισμός...

Παρασκευή, 17 Μαρτίου 2017

Συζήτηση με τον Κουφοντίνα! (Θ’ - Τέλη 1979 ο ΕΛΑ έζησε τη δική του "Βάρκιζα"!)

Ψόνθο: Δημήτρη, ήμουν μικρός και μόλις είχα έλθει Αθήνα, αλλά θυμάμαι πολύ καλά την καταστροφή των πολυκαταστημάτων Μινιόν και Κατράτζος τον Δεκέμβρη του 1980. Είχαν κάποια λογική εκείνα τα χτυπήματα;
Κούφο: Τις ενέργειες αυτές τις έκανε η οργάνωση "Οκτώβρης ’80" που προερχόταν απ’ την διάσπαση του ΕΛΑ. Γνώριζα αλλά δεν υιοθετούσα τη λογική τους. Εξέφραζε την εξεγερτικότητα μιας περιθωριοποιημένης, άνεργης και ημιπαραβατικής νεολαίας που η απέχθειά της προς το σύστημα την οδηγούσε σε απέχθεια προς την πολιτική γενικά. Συνθήματά τους ήταν "καταστρέψτε ό,τι μας καταστρέφει" και "ό,τι δεν απαλλοτριώνουμε το καταστρέφουμε"! Τους έλειπε η γείωση με την ιστορία του κινήματος και την κοινωνία. Υπερτιμούσαν τη βία καθαυτή. Ταύτιζαν την επιτυχία με την καταστροφή. Τέτοιες επιλογές είναι οδυνηρές για το λαϊκό κίνημα αφού δίνει στο καθεστώς ώθηση να συκοφαντήσει την επαναστατική βία συνολικά και στο κράτος το δικαίωμα να επικαλείται τους εργαζομένους που "έμεναν στον δρόμο"...
Ψόνθο: Το θέμα των μέσων και των στόχων της επαναστατικής βίας είναι πολύ κρίσιμο. Ποια είναι η δική σου άποψη σχετικά.
Κούφο: Κατ’ αρχήν βασικές μου επιλογές ήταν η ενότητα και η αναβάθμιση της επαναστατικής δράσης. Καμία ενέργεια να μην γίνεται δίχως επαρκή προετοιμασία, χωρίς να προβλέπονται όλες οι λεπτομέρειες και κυρίως τα αρνητικά απρόοπτα. Ένα άλλο μεγάλο ερώτημα που έπρεπε να απαντηθεί ήταν "σε ποιους απευθυνόμαστε", άρα και ποιους πρέπει να "ικανοποιήσουμε". Άλλες επιλογές κάνεις όταν απευθύνεσαι σε έναν μικρό και ήδη πεισμένο πυρήνα κι άλλες όταν προσπαθείς ν’ ανοιχθείς σε ευρύτερα λαϊκά στρώματα. Στην τελευταία περίπτωση δεν επιλέγεις να καταστρέψεις τις δουλειές των φτωχών εμπορϋπαλλήλων. Αντίθετα, ενέργειες όπως η εκτέλεση των βασανιστών της Χούντας είχαν τεράστια κοινωνική απήχηση και αποδοχή...
Ψόνθο: Λίγο πριν μίλησες για τη διάσπαση-διάλυση του ΕΛΑ. Τι θυμάσαι από κείνη την περίοδο;
Κούφο: Ο ΕΛΑ έπαψε να υπάρχει απ’ τον Δεκέμβρη του 1979. Η διαδικασία διάλυσης ήταν μακρά και επίπονη. Ήταν σαφές πως υπήρχαν πολλές και αγεφύρωτες διαφορές. Άλλοι ήθελαν να κάνουμε στροφή προς την πολιτική δράση, άλλοι έριχναν το βάρος στην στρατιωτική οργάνωση, μια τρίτη άποψη υποστήριζε κάτι ενδιάμεσο, υπήρχαν και αρκετοί που προτιμούσαν την ιδιώτευση. Όσοι επέλεξαν τη συνέχιση της ένοπλης δράσης πήραν και το μεγαλύτερο μέρος του οπλισμού που φυλαγόταν σε δύο γιάφκες. Πάντως εκείνο που θυμάμαι έντονα είναι κάποιους συντρόφους που βίωσαν με μεγάλη θλίψη την διάλυση του ΕΛΑ. Γι’ αυτούς η Οργάνωση ήταν το σπίτι, η ζωή τους, το όραμα του αγώνα για την επανάσταση. Μου έφεραν στο μυαλό μου τους καπεταναίους του ΕΛΑΣ που έκλαιγαν σα μωρά παιδιά όταν παρέδιδαν τα όπλα τους μετά τη Βάρκιζα...

Τρίτη, 14 Μαρτίου 2017

"Ημερολόγιο λιποταξίας" (122) - Ο Κύρος ο Μέγας ήταν ο πρώτος υπερασπιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων!

Ο πρώτος μεγάλος ηγέτης της ιστορίας ήταν ο Κύρος ο Β’.
Σε πολύ μικρή ηλικία, το 559 π.Χ., ανέλαβε τη βασιλεία του Ανσάν και της Παρς, της κοιτίδας των Περσών, που τότε ήταν υποτελείς στους Μήδες. 
Μετά από τριετή πόλεμο νίκησε τον Μήδα βασιλιά Αστυάγη και ανέλαβε την εξουσία ολόκληρου του κράτους. 
Στη συνέχεια στράφηκε κατά των Λυδών του Κροίσου και, για να μην πολυλογούμε, μέσα σε 12 χρόνια δημιούργησε την μεγαλύτερη ως τότε γνωστή αυτοκρατορία που εκτεινόταν απ’ τα παράλια του Αιγαίου μέχρι τον ποταμό Ινδό. 
Το εντυπωσιακό με τον Κύρο, που δικαίως ονομάστηκε "Μέγας", ήταν ο ανοιχτόμυαλος τρόπος που διοίκησε αυτό το αχανές κράτος. 
Αφού επέβαλε την τάξη και ασφάλεια, φρόντισε να συμφιλιώσει όλους τους υποταγμένους λαούς, χωρίς να δημιουργεί την παραμικρή υπόνοια μεροληψίας υπέρ των Περσών. 
Και πρώτ’ απ’ όλα συμφιλίωσε τους Πέρσες με τους Μήδους σε τέτοιο βαθμό που δεν ήταν και τόσο εύκολο να τους διακρίνει κανείς. Γι’ αυτό και οι αρχαίοι Έλληνες νόμιζαν πως πολεμούσαν με τους Μήδες αν και την εξουσία του κράτους είχαν ήδη καταλάβει οι Πέρσες!
Ο ίδιος ο Κύρος θεσμοθέτησε να βρίσκεται πάντα στο πλευρό του ένας μηδικής καταγωγής υψηλά ιστάμενος αξιωματούχος ως εγγυητής της ισονομίας. Η παράδοση αυτή συνεχίστηκε κι απ’ τους διαδόχους του, γι’ αυτό και βλέπουμε στην Περσέπολη τον Δαρείο να παριστάνεται συχνά συνοδευόμενος από ένας άντρα ντυμένο με μυδική ενδυμασία. 
Το 538 π.Χ. ο Κύρος κατέλαβε τη Βαβυλώνα κι ο λαός τον υποδέχθηκε ως ελευθερωτή. Εκεί βρήκε και τους Εβραίους που είχε μεταφέρει αιχμαλώτους ο Βαβυλώνιος βασιλιάς Ναβουχοδονόσορ  όταν το 587 π.Χ. κατέκτησε το Ισραήλ και την Ιουδαία..
Ο Κύρος διέταξε αμέσως την απελευθέρωση των Εβραίων, την επιστροφή τους στην Ιερουσαλήμ και βοήθησε οικονομικά την εκ νέου ανέγερση του Ναού τους!
Επίσης στην Βαβυλώνα ο Κύρος εξέδωσε την περίφημη "Διακήρυξη καλής διακυβέρνησης", που ουσιαστικά αποτελεί τον πρώτο Κώδικα προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της ισονομίας-ισοπολιτείας-ανεξιθρησκίας.
Την πολιτική του προσπάθησαν να μιμηθούν αργότερα ο Αλέξανδρος ο Μακεδών και οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες, τουλάχιστον ως τον τρίτο αιώνα μ.Χ.

Κυριακή, 12 Μαρτίου 2017

Εγώ καβλώνω με την Αριστερά!

Χρόνια στο γκομενικό κουρμπέτι έχω μάθει τα κόλπα: την πέφτω σε δυο κατηγορίες γυναικών. Είτε σε παντρεμένες, που δεν έχουν απαιτήσεις, είτε σε πολύ όμορφες! Τις τελευταίες όλο και κάποιος πιο μάγκας από μένα θα βρεθεί να μου τις φάει, οπότε γλιτώνω τα παντρολογήματα...
Η Βάλια ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Είναι πολύ όμορφη. Αλλά "πολύ όμορφη" δεν σημαίνει και καλό πήδημα. Να εξηγούμαστε!
Η πλάκα είναι πως μου την έπεσε εκείνη!
"Ξέρεις πως αρέσεις στις γυναίκες; Είσαι γλυκούλης και ευχάριστος!". Και μου ’σκασε ένα φιλί στο στόμα. 
"Με συγχωρείς, δεν έπρεπε", συμπλήρωσε ναζιάρικα.
Η τύπισσα με ερέθιζε αλλά και με φόβιζε. Η διαίσθησή μου έλεγε πως μαζί της πάω για απρόβλεπτες κι επικίνδυνες καταστάσεις. 
Στη διαδικασία του φλερτ μού το ’παιζε μιξοπαρθένα κι άβγαλτη. Αλλά στο κρεβάτι γνώρισα μια άλλη Βάλια. 
Το τι έβγαζε ο στόμας της δε λέγεται! 
"Μη τελειώσεις γαμιόλη, θα σε σκίσω!"
"Αν δεν κουνήσεις πιο γρήγορα τη γλώσσα σου, θα στα κόψω τ’ αυγά σου!"
Από κάποια στιγμή άλλαξε απότομα συμπεριφορά. Εξαφανιζόταν για μέρες. Ανέβαλε τα ραντεβού μας χωρίς ιδιαίτερο λόγο. 
Ή βρήκε άλλον γκόμενο ή γουστάρει να μου κάνει καψόνια.
Αρχίσαμε να τσακωνόμαστε και για τα πολιτικά.
Εγώ είμαι αριστερός ως το μεδούλι. "Λυσσασμένος μπολσεβίκος" που έλεγε κι η παλιά ελληνική κωμωδία.  
Δεν ανέχομαι να μου κατηγορούν τα "εικονίσματα", ειδικά τα θηλυκά.
Κάποιο απόγευμα η Βάλια πέταξε μια απαξιωτική σπόντα για την υπουργίνα μου.
"Για πρόσεχε πώς μιλάς!", την αγρίεψα.
"Γιατί, τι θα μου κάνεις;"
"Σε πιάνω απ’ το τσουλούφι και σε πετάω έξω"
"Δε χρειάζεται, φεύγω μόνη μου!"
"Στα τσακίδια!"
Βρόντηξε την πόρτα και εξαφανίστηκε.
Ανοίγω την μπουγάτσα με τα πλήκτρα, γκουγκλάρω, βρίσκω μια σέξι φώτο κι αρχίζω το λαχάνιασμα...
Εφάκι, την έχω δαγκώσει με την πάρτη σου! Κλείσε την αξιολόγηση και σε παντρεύομαι! 
Ο γάμος θα γίνει στην Κοίμηση στο Μοναστηράκι. Και το γαμήλιο πάρτι στην πλατεία. 
Για μουσική έκλεισα τους Αφρικανούς με τα ταμ-ταμ. 
Οι κολλητοί άστεγοι της "Σχεδίας" θ’ αναλάβουν να τηγανίσουν υπαιθρίως τα κεφτεδάκια για τους καλεσμένους. 
Σαλέπι θα φέρει ο Μαχμούτ ο Σουδανός. 
Τα ποτά κερασμένα απ τα συντρόφια, τους καταληψίες των Εξαρχείων. Θα είναι "απαλλοτριωμένα"...

Πέμπτη, 9 Μαρτίου 2017

Ένα απομεσήμερο στους δρόμους της Αθήνας....

Στο δρόμο προσέχω πώς περπατούν οι περαστικοί. Το βάδισμά τους αποκαλύπτει πολλά: αυτοπεποίθηση, ανασφάλειες, αμυντική στάση...
Ξεχωρίζουν οι άνθρωποι που προσπαθούν από κάποιον να πιαστούν. Πού ψάχνουν για ένα στήριγμα, ένα "δεκανίκι". Το βλέπεις στα πρόσωπά τους, στις κινήσεις τους, σε όλα τους...
Ο ένας σταυροκοπιέται μπροστά στην εκκλησιά, ο άλλος σφίγγει στα χέρια τον "Ριζοσπάστη", ο τρίτος κολλάει στο πλευρό της γυναίκας του λες και διαισθάνεται πως είναι έτοιμη να του φύγει...
Οι διαβάτες παίρνουν στα μάτια μου μια όψη ημίρρευστη. Κατανοητό. Γιατί τα συναισθήματα όταν ξεπαγώνουν αρχίζουν να στάζουν...
Κάποιοι μιλάνε μόνο για να ξαλαφρώσουν. Άλλοι αναζητούν μια νέα αρχή, μια εξιλέωση...
Κάποιοι δείχνουν έτοιμοι να συγχωρέσουν. Αλλά πώς συγχωρείς; Σιωπηλά; Με κάποιον δισταγμό; Ή κερνάς απλά τον άλλον ένα τσιγάρο;
Πολλοί τριγυρνούν δω κι εκεί χωρίς σκοπό. Έτσι, στο περίπου. Άλλωστε το σπίτι τους είναι πιο άδειο κι απ’ το ρημαγμένο Μινιόν. Δεν έχουν τίποτα καλύτερο να κάνουν. Είναι προ πολλού παραιτημένοι...
Όταν βγαίνεις απ’ την πόρτα του σπιτιού σου χωρίς να έχεις καν κοιταχτεί στον καθρέφτη, είσαι ικανός για τα πάντα. Μπορείς, έτσι για πλάκα, να κάνεις από μια επανάσταση έως το χειρότερο έγκλημα. Οι περισσότεροι πάντως απλά σκοτώνουν τον εαυτό τους...
Ένας ψηλός περπατάει πίνοντας καυτό καφέ από ένα μεγάλο πλαστικό ποτήρι. Φοράει ένα χοντρό μπουφάν που μοιάζει άδειο. Άδειο όχι από σκέψεις ή αναμνήσεις, αλλά από φρέσκα, ζωντανά συναισθήματα...
Ένας νεαρός περνάει δίπλα μου, σχεδόν πέφτει πάνω μου. Δεν με βλέπει καν. Να ’ναι άραγε η αινιγματική εφηβική σιωπή; Όμως δεν μοιάζει για "καζάνι που βράζει". Μάλλον για "σπασμένη κανάτα" τον κάνω. Με κάθε του κίνηση βγάζει μια παθητική αυτολύπηση.
Μια κοπελίτσα παραπέρα βάζει ξαφνικά τα κλάματα. Ξαφνικά; Λίγο πριν μπήξει τα δάκρυα άκουσα να ικετεύει κάποιον να μην την παρατήσει! Ψάχνει απελπισμένα γύρω της να γραπωθεί απ’ όποιον της πει ένα ... "Εγώ είμαι δίπλα σου, μη σε νοιάζει".